Drugi Caruso i ikona rodzącego się filmu muzycznego – słów kilka o Janie Kiepurze

 Upór, praca, talent i wielki temperament
Powyższe słowa najlepiej opisują Jana Kiepurę – jednego z czołowych śpiewaków operowych XX wieku, a także jedną z wielkich gwiazd rodzącego się wówczas filmu muzycznego. Był wielką osobowością, człowiekiem niezwykle charakternym i zadziornym. Z jednej strony znany jako posiadacz pięknego tenoru z opanowaną do mistrzostwa techniką, a z drugiej strony jako chimeryczny i przewrażliwiony na punkcie swojego głosu śpiewak. Z okresu, kiedy występował w Metropolitan Opera znane są opowieści o tym, że przed występem pojawiał się na scenie z dziwnym urządzeniem, którym miał mierzyć wilgotność powietrza. Jeśli nie spełniało jego kryteriów nikt nie potrafił wyciągnąć go z garderoby. Po latach do publicznej wiadomości podano, że cierpiał na chroniczną chorobę gardła, co tłumaczyło jego nadwrażliwość[1].
O życiu Jana Kiepury nie można powiedzieć, że było prostą i łatwą drogą do osiągnięcia marzeń. Kariera i sukcesy międzynarodowe, które po latach uczyniły go wielką gwiazdą obłożone były tytaniczną pracą, dążeniem do perfekcji i całkowitym oddaniem się pasji śpiewania. Upór i wielka wiara w siebie doprowadziły go do tak sławnych scen, jak Opera Wiedeńska, La Scala czy wreszcie Metropolitan Opera. Śpiewał nie tylko w teatrach operowych, ale i na balkonach, placach, a nawet dachach samochodów. Kochali go nie tylko Polacy. Na stronie festiwalu im. Jana Kiepury możemy przeczytać wymowne słowa o artyście: „był tym dla Wiednia lat trzydziestych, czym Beatlesi dla Londynu lat siedemdziesiątych[2].
W momencie, kiedy zaczęła kiełkować kultura masowa stał się także wielką gwiazdą filmów muzycznych. Otworzenie się na kino było źle postrzegane przez środowisko operowe. Zarzucano mu m.in. to, że zamienił prawdziwą sztukę na tanią popularność. Jan Kiepura uważał jednak, że artysta powinien być otwarty na świat, na ludzi, na swoich fanów. To dzięki niemu wiele osób zaczęło interesować się operą. Okrzyknięty drugim Caruso i krezusem głosowym na kartach historii zapisał się jako fenomen. Dlaczego? Był wielkim tenorem operowym reprezentującym świat kultury elitarnej oraz gwiazdorem filmów muzycznych – jedną z ikon rodzącej się kultury masowej. 
Nigdy nie zapomniał o tym, że jest Polakiem. Artysta znany był z przeznaczania dochodów z koncertów na cele narodowe.
Od 1967 roku na jego cześć odbywa się Europejski Festiwal im. Jana Kiepury, wcześniej znany jako Festiwal Arii i Pieśni im. Jana Kiepury.

[1] Bogusław Kaczyński, „Nowy Jork, Nowy Jork”, (w:) „Dzikie orchidee”, wyd. The Kaczyński Foundation, Warszawa, 1992, s. 173.
[2] „Odsłonięcie pomnika Jana Kiepury. Mowa laudacyjna Bogusława Kaczyńskiego”: http://www.kiepurafestival.pl/o-janie-kiepurze.php,aktualizacja z dn. 10 X 2012.

Informacje o Alice

Fall in love with writing...
Ten wpis został opublikowany w kategorii Artykuł i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 odpowiedzi na „Drugi Caruso i ikona rodzącego się filmu muzycznego – słów kilka o Janie Kiepurze

  1. Onibe pisze:

    ciekawa postać, dzisiaj jakby zapomniana

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s